தோற்ற மயக்கத்திற்கு அப்பால் – 2: பாரம்பரிய அரசியல் மீதான சலிப்பும் புதிய மாற்றுக்கான மக்களின் எதார்த்த தேவையும்

மே 4-ல் வெளியான சட்டமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள் எப்படிச் சாத்தியமானது என்ற திகைப்பையும் ஒருவித அரசியல் பதற்றத்தையும் தொற்றிக்கொள்ளச் செய்தது. இந்தத் தேர்தல் முடிவு கற்பனை கூடச் செய்திராத ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாக, பங்கேற்ற முதல் தேர்தலிலேயே 108 தொகுதிகளில் வெற்றி பெற்று தமிழக வெற்றிக் கழகத்தின் தலைவர் விஜய் முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார்.

இத்தகைய அரசியல் சூழலில், இந்த அசுர வெற்றி எப்படிச் சாத்தியம் என்ற தர்க்கரீதியான கேள்விக்கு, வெறும் ‘திமுக எதிர்ப்பு’ அல்லது ‘தவெக ஆதரவு’ என்ற ஒற்றைத் தன்மை கொண்ட தளங்களிலேயே ஊடக விவாதங்கள் சுருங்கிப் போயின.

தவெக-வின் இந்த வெற்றி, தமிழக மக்களின் சமகால அரசியல் உணர்வு, அவர்களின் தற்போதைய வாக்களிக்கும் முறை மற்றும் உலகளாவிய பிம்ப அரசியலின் போக்கு ஆகியவற்றுக்கு இடையே நிலவும் பரஸ்பரத் தொடர்புகளைப் பல்வேறு அரசியல், பொருளாதார மற்றும் சமூகவியல் பார்வைகளின் வழியே விவாதிக்க வேண்டியத் தேவையை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

1) அந்தோனியோ கிராம்சியின் பொதுப்புத்தியும் அறிவுஜீவிகளின் வீழ்ச்சியும்

இந்தத் தேர்தல் முடிவு பற்றிய ஒரு பொதுவான அபிப்ராயம் என்னவென்றால், சினிமா கவர்ச்சியால் விஜய் வெற்றி பெற்றுவிட்டார் என்பதும்; அதற்கு அடுத்தபடியாக, இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ் பயன்பாட்டால்தான் அவர் வெற்றி பெற்றார் என்பதும் ஆகும். ஆனால், தேர்தலில் வெற்றி பெற இவை மட்டுமே போதுமா? மக்களுக்கு அரசியல் குறித்த வேறு எந்த முன்நிபந்தனைகளும் தேவையில்லையா என்று யோசிக்கும்போது, மக்களின் ‘பொதுப் புத்தி’ (Common sense / Collective wisdom) குறித்த ஒரு முக்கிய கேள்வி எழுகிறது.

“மனிதர்கள் அனைவரும் அறிவுஜீவிகளே” என்ற புகழ்பெற்ற கோட்பாட்டை முன்வைத்தவர் இத்தாலிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் நிறுவனத் தலைவர்களில் ஒருவரான அந்தோனியோ கிராம்சி. (முசோலினியின் பாசிச அரசால் சிறையிலடைக்கப்பட்டு, சொல்லொணாத் துயரங்களைச் சந்தித்த கிராம்சி, பாசிசம் இத்தாலிய மண்ணில் எவ்வாறு சமூக ஏற்பைப் பெற்றது என்பதைத் தனது ‘சிறைக்குறிப்புகள்’ (Prison Notebooks) வழியாக ஆழமாக ஆராய்ந்தார்)

மனிதனாகப் பிறந்த ஒவ்வொருவருக்கும் பிரத்தியேகமான உலகப் பார்வையும் சுயசிந்தனையும் உண்டு என்று வாதிட்ட அவர், மிகக் கடினமான உழைப்பில் ஈடுபடும் தொழிலாளிக்கும் அன்றாட வாழ்வை நகர்த்தச் சிந்தனையும் திட்டமிடலும் அத்தியாவசியம் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அந்த வகையில், அடிப்படைச் சிந்தனைத் திறனைக் கொண்டுள்ள மனிதர்கள் அனைவரும் ஏதோவொரு வகையில் தத்துவவாதிகளே என்பது கிராம்சியின் அழுத்தமான கருத்தாகும்.

ஒரு சாமானிய மனிதன் அவனது அன்றாட உழைப்பு, அவன் பேசும் மொழி மற்றும் அவனது சமூக உறவுகளின் வழியே உலகை எதிர்கொள்ளும் ஒரு தனித்துவமான உலகப் பார்வையைத் தனக்குள்ளே எப்போதும் கொண்டிருக்கிறான். இந்த உலகப் பார்வையைத்தான் கிராம்சி ‘பொதுப்புத்தி’ (Common Sense) என்கிறார். இது ஆங்காங்கே சிதறிக்கிடக்கும், சிலநேரம் தங்களுக்குள் முரண்பாடுகள் நிறைந்த எண்ணங்களின் தொகுப்பாக இருந்தாலும், ஒரு சாமானிய மனிதனின் ஆக எதார்த்தமான வாழ்வியல் தேவைகளையும், இருத்தலியல் வலிகளையும் இதுதான் பிரதிபலிக்கிறது.

இருப்பினும், சிந்தனைத் திறன் என்பது எல்லோருக்கும் சமமாக அமைவதில்லை; அது ஏற்ற இறக்கத்துடனேயே காணப்படுகிறது. இதனால், சமுதாயத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினர் மட்டுமே “அறிவுஜீவிகள்” என்ற அங்கீகாரத்துடனும் செயல்படுகிறார்கள். உதாரணமாக—பேராசிரியர்கள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், அரசியல் சிந்தனையாளர்கள், தத்துவவாதிகள் மற்றும் இயக்கச் செயல்பாட்டாளர்கள் ஆகியோரைக் கூறலாம். இவர்களின் முதன்மைப் பணி என்பது, தங்களைச் சுற்றியுள்ள மற்றவர்களின் சிந்தனைக் கட்டமைப்பை உருவாக்குவதும், சமூகப் பொதுக்கருத்தை (Public opinion) வழிநடத்துவதுமே ஆகும்.

இதனால்தான் கிராம்சி, உழைக்கும் மக்கள் தங்களின் உரிமைகளை வென்றெடுக்கவும், தங்களின் மாற்று அரசியலை நிலைநிறுத்தவும் தங்களுக்குள்ளிருந்தே தங்களுக்கான “அகவய அறிவுஜீவிகளை” (Organic Intellectuals) உருவாக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். அப்போதுதான் சமுதாயத்தில் உண்மையான கட்டமைப்பு மாற்றமும், ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தின் அதிகார விடுதலையும் நிகழும் என்பது அவரது வாதமாக இருந்தது. மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ், லெனின், மாவோ போன்ற புரட்சிகரத் தலைவர்களும், பொதுநலன் சார்ந்து இயங்கிய இடதுசாரி சிந்தனையாளர்களும் இத்தகைய ‘அகவய அறிவுஜீவிகளாகவே’ உருவெடுத்து வெகுஜன மக்களை வழிநடத்தினர்.

மிக முக்கியமாக, இந்தச் சிந்தனையாளர்கள் எவருமே மக்களின் ‘பொதுப் புத்தியைக்’ குறை கூறவில்லை. மாறாக, மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை நிலைமைகளே அவர்களின் பொதுப் புத்தியைத் தீர்மானிக்கின்றன என்ற எதார்த்தச் சூழலை ஆராய்ந்து, அதை மாற்றியமைக்கவே முயன்றனர். இதுவே மார்க்ஸின் புகழ்பெற்ற வாசகமான, “தத்துவவாதிகள் இதுவரை உலகத்தைப் பல்வேறு வழிகளில் விளக்கம் அளித்தே வந்துள்ளனர்; ஆனால், முக்கியமான விஷயம் அதை மாற்றியமைப்பதே ஆகும்” (Philosophers have only interpreted the world; the point is to change it) என்ற புரட்சிகர அணுகுமுறைக்கு மிகச் சிறந்த சான்றாகும்.

ஆனால், சமகாலத்தில் மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் பேசும் ‘அறிவுஜீவிகள்’, சாமானிய மக்களின் எதார்த்தமான பொதுப்புத்தியைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறிவிடுகிறார்கள். மக்களின் சிந்தனை உருவாக்கத்தில் நிலவும் ஆளும் வர்க்கத்தின் தந்திரமான ஊடுருவலையும், அதன் உலகளாவிய கருத்தியல் மேலாதிக்கத்தையும் ஆராயாமல், அவர்கள் மிக எளிதாக மக்களை மட்டுமே பழிசொல்கிறார்கள். “மக்களுக்கு அரசியல் பக்குவம் இல்லை” எனத் தூற்றுவதோடு, தங்களின் மேட்டிமைத்தனத்தால் ஆளும் வர்க்கத்தின் அசுரத்தனமான பாத்திரத்தை முற்றிலும் மறந்துவிடுகிறார்கள்.

ஒரு பெரும் அரசியல் அதிர்வு நிகழும்போது, மக்கள் ஏன் இப்படி ஒரு முடிவை எடுத்தார்கள் என்பதை அவர்களின் அன்றாட வாழ்வியல் சூழல் மற்றும் பொருளாதார நெருக்கடிகளிலிருந்து ஆராய அவர்கள் மறுக்கிறார்கள். மாறாக, தங்களின் கண்ணோட்டத்தை மட்டுமே மக்கள் மீது திணித்து, இதை வெறும் ‘சினிமா கவர்ச்சி’, ‘இன்ஸ்டாகிராம் பிரச்சார உத்தி’, ‘திமுக மீதான வெறுப்பு’ அல்லது ‘வாக்கு எந்திரச் சதி’ என விமர்சனங்களாகக் கடந்து போய்விடுகிறார்கள்.

2) பின்னணியில் இயங்கும் காரணிகள்

உண்மையில், இந்தத் தேர்தல் முடிவு என்பது தற்செயலான விபத்தோ அல்லது ஒற்றைக் காரணியால் நிகழ்ந்த ஒன்றோ அல்ல. நிலவுகின்ற அதிகார அமைப்பிற்கு வெளியே, கட்டமைப்பு ரீதியான மாற்று அரசியல் வாய்ப்போ அல்லது மக்கள் இயக்கங்களோ இல்லாத சூழலில், தங்களுக்குக் கிடைத்துள்ள தெரிவுகளில் இருந்து மக்கள் எவ்வாறு ஒரு தலைவரைத் தேர்வு செய்கிறார்கள் என்ற உளவியலையும், அதற்குப் பின்னால் இயங்கும் ஆளும் வர்க்கத்தின் தந்திர உத்திகளையும் நாம் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டியுள்ளது.

இதன் பின்னணியில், பின்வரும் வெவ்வேறான காரணிகள் ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுப் புள்ளியில் ஒன்றாக இணைந்ததன் விளைவே இந்தத் தேர்தல் திருப்பம் ஆகும்:

• • மாற்று அரசியல் மீதான நீண்டகால ஏக்கம்: கடந்த 15-20 ஆண்டுகாலமாக திமுக-அதிமுக என்ற இருமுனைப் பாரம்பரியக் கட்சிகளின் அதிகாரக் கட்டமைப்பிற்கு மாற்றாக ஒரு புதிய சக்தி உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற மக்களின் எதிர்பார்ப்பு.
  • தலைமைத்துவ வெற்றிடம்: செல்வி ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பின், பிரதான எதிர்க்கட்சியான அதிமுகவில் நிலவி வரும் தொடர்ச்சியான ஆளுமை மற்றும் தலைமைத்துவக் குறைபாடு.
  • அரசியல் சினிமா மயமாக்கல்: நடிகர் விஜய்யின் வருகையோடு, கார்ப்பரேட் வியூகர்களால் மிகக் கச்சிதமாகத் திட்டமிடப்பட்ட ‘அரசியல் சினிமா மயமாக்கல்’ (Cinematization of Politics) சூழல்.

அ) இருமுனைப் பாரம்பரிய அரசியலின் மீதான சலிப்பும், புதிய மாற்றுக்கான உலகளாவிய ஏக்கமும்

கடந்த 15-20 ஆண்டுகாலமாக தமிழக அரசியல் களம் என்பது திமுக-அதிமுக என்ற இரு பாரம்பரிய கட்சிகளின் அதிகாரக் குவிப்புக்குள்ளேயே சுழன்று கொண்டிருக்கிறது. இந்த இருமுனை அரசியலில் மக்கள் அடைந்த அன்றாட வாழ்வியல் சலிப்பு, ஊழல், மற்றும் இரு தரப்பிலும் பெரிய மாறுபாடில்லாத பொருளாதாரக் கொள்கைகள் தந்த ஏமாற்றம் ஆகியவை, ஒரு புதிய மாற்று சக்தி மீதான நீண்டகால ஏக்கத்தை மக்களின் ஆழ்மனதில் விதைத்திருந்தன. அதிகாரக் குவியலின் வாரிசுரிமைப் போக்கும், சாமானிய மக்களின் பொதுப்புத்தியில் ஒரு தீவிரமான அதிருப்தியை வளர்த்தெடுத்தன.

மக்களின் இந்தத் தீவிர அதிருப்தியும் சலிப்பும் எவ்வாறு ஒரு பாரம்பரிய இருமுனைத் தேர்தல் அமைப்பைத் தகர்த்து எறியும் என்பதற்கு இந்திய மற்றும் உலகளாவிய அரசியல் வரலாற்றில் மிகச்சிறந்த உதாரணங்கள் உண்டு. குறிப்பாக, பஞ்சாப் மாநில அரசியல் மாற்றம் இதற்கு மிக நெருக்கமான ஒன்று. பல தசாப்தங்களாகப் பஞ்சாபில் காங்கிரஸ் மற்றும் சிரோமணி அகாலி தளம் (SAD) ஆகிய இரு பாரம்பரியக் கட்சிகளே மாறி மாறி அதிகாரத்தைக் கையில் வைத்திருந்தன. வாரிசு அரசியல், விவசாய நெருக்கடிகள், மற்றும் ஆளும் வர்க்கங்களின் ரகசியக் கூட்டு ஆகியவற்றால் சலிப்படைந்த பஞ்சாப் மக்கள், ‘மாற்று ஆட்சி முறை’ என்ற முழக்கத்தோடு களம் புகுந்த ‘ஆம் ஆத்மி’ (AAP) கட்சியை நோக்கித் தங்களின் வாக்கு முறையை முழுமையாக மாற்றியமைத்தனர். அதன் விளைவாக, பிரகாஷ் சிங் பாதல், அம்ரீந்தர் சிங் போன்ற பல தசாப்த காலப் பாரம்பரிய அசுர ஆளுமைகள் தங்களின் சொந்தக் கோட்டைகளிலேயே வீழ்த்தப்பட்டு, ஆம் ஆத்மி புதிய வரலாறு படைத்தது.

ஆ) ஜெயலலிதாவின் ஆளுமை வெற்றிடமும், எடப்பாடி பழனிசாமியின் வீழ்ச்சியும்: விஜய்யின் தந்திரோபாய நிராகரிப்பு

செல்வி ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிறகு, அதிமுகவின் ‘அரசியல் ஆதிக்கம்’ அதன் அடித்தளத்திலேயே ஆட்டம் காணத் தொடங்கியது. ஜெயலலிதா என்ற பிம்பம் என்பது தேர்தல் வெற்றியைக் கடந்து, மக்களின் ஆழ்மனதில் ஒரு கம்பீரமான, ஒற்றைத் தலைமைத்துவப் பாதுகாப்பை வழங்கியது. குறிப்பாக, சாமானிய பெண்களிடம் அவர் பெற்றிருந்த அந்த ‘தாய்வழி ஆளுமைப் பிம்பத்தை’ அவருக்குப் பின் வந்த எடப்பாடி தலைமையால் ஒருபோதும் பிரதிபலிக்கவோ அல்லது ஈடுசெய்யவோ முடியவில்லை. உள்கட்சிப் பூசல்கள், ஓ.பன்னீர்செல்வம் மற்றும் சசிகலா பிரிவுகளுடனான தொடர் பிளவுகள் ஆகியவை அதிமுகவை ஒரு பலவீனமான, சிதறிய கட்டமைப்பாகவே பொதுவெளியில் காட்டின. எடப்பாடி பழனிசாமியின் பிம்பம் என்பது தற்காலிக நிர்வாகத் தலைமையாக மட்டும் சுருங்கியதே தவிர, சாமானிய மக்களின் பொதுப்புத்தியை ஈர்க்கும் ‘மாஸ் லீடராக’ அவரால் பரிணமிக்க இயலவில்லை.

இதற்கெல்லாம் மேலாக, எடப்பாடி பழனிசாமி தலைமையிலான அதிமுக தனது அதிகாரப் பாதுகாப்பிற்காகப் பாரதிய ஜனதா கட்சியுடன் அமைத்த தேசியக் கூட்டணி, தமிழகத்தின் அடிமட்டப் பொதுப்புத்தியில் கடுமையான முரண்பாட்டை ஏற்படுத்தியது.

இந்தத் தலைமைத்துவ மற்றும் வெற்றிடத்தை நடிகர் விஜய் மிகக் கச்சிதமாகத் தன் தந்திர உத்திகளின் மூலம் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். இதனால்தான், தனது அரசியல் பிரவேசத்தின் தொடக்கத்திலேயே அதிமுகவின் அந்தப் பலவீனமான சமரசப் போக்கை முற்றிலும் நிராகரித்தார். பாஜக-வின் அரசியலையும், திமுகவின் குடும்ப அரசியலையும் ஒரே நேரத்தில் சமரசமின்றி எதிர்க்கும் ஒரு “மாற்று சக்தி” என்ற பிம்பத்தைத் தனக்காகக் கட்டமைத்துக் கொண்டார். அதிமுகவின் வீழ்ச்சியால் உருவான “தலைமைத்துவ வெற்றிடத்தை”, தனது அசுரத்தனமான மாஸ் சினிமா பிம்பத்தின் வழியாகவும் கார்ப்பரேட் பிஆர் வியூகங்களின் துணையோடும் விஜய் மிக எளிதாகத் தன்வசப்படுத்தி இந்த வெற்றியைச் சாத்தியமாக்கியுள்ளார்.

ஆளுங்கட்சி, எதிர்க்கட்சி மற்றும் அரசியல் விமர்சகர்கள் என அனைவரும் மொத்தமாகத் தவறவிட்ட இடம் ஒன்றுண்டு. திமுக, அதிமுக ஆகிய இரு கழக ஆட்சிகளின் அதிகாரக் குவிப்புக்கு மாறான, ஒரு ‘புதிய மாற்று முகம்’ மீதான மக்களின் நீண்டகால ஆர்வம் இந்த அளவிற்கு இருக்கும் என்பதை எவராலும் துல்லியமாகக் கணித்துவிட முடியவில்லை. செல்வி ஜெயலலிதாவின் மறைவுக்குப் பிந்தைய அதிமுக தலைமையின் மீதான மக்களின் தீவிர நம்பிக்கையின்மையும், கடந்த காலங்களில் பாரதிய ஜனதா கட்சியுடன் அவர்கள் மேற்கொண்ட ‘உள்ளே-வெளியே’ என்ற சந்தர்ப்பவாத அரசியல் நாடகங்களும் அக்கட்சியின் மீதான நம்பகத் தன்மையைச் சாமானிய மக்களின் பொதுப்புத்தியில் முற்றிலுமாகக் கேள்விக்குள்ளாக்கியது. இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் இதனை வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்தத் தலைமைத்துவ வெற்றிடத்தில்தான் மக்கள் விஜய்யை தங்களின் புதிய மாற்றாகத் தேர்ந்தெடுத்துள்ளனர். இதில் நாம் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால், புதிதாக வாக்களிக்க வந்துள்ள இளம் தலைமுறையினர், பெண்கள், விளிம்புநிலை மக்கள் மற்றும் சிறுபான்மை சமூகத்தினர் ஆதரவு மிகத் துல்லியமாக விஜய்யை நோக்கிக் குவிந்துள்ளது. கார்ப்பரேட் பிஆர் நிறுவனங்களும் ஆளும் வர்க்கமும் இந்தத் தளங்களை எவ்வாறு கையாண்டன, சாமானிய மக்களின் இந்த வாழ்வியல் சலிப்பைத் தங்களின் ‘இரட்சகன் பிம்ப’ அரசியலின் மூலம் எவ்வாறு தங்களுக்குச் சாதகமாகத் தன்வயப்படுத்திக் கொண்டனர் என்பதை நாம் பகுப்பாய்வு செய்ய வேண்டியுள்ளது.

இ) தவெக-வின் வெற்றியும் ‘அரசியல் சினிமா மயமாக்கல்’ உத்தியும்

தவெகவின் வெற்றியும் திமுகவின் தோல்வியும் பல கோணங்களில் அலசப்பட்டாலும், பெரும்பாலும் “திமுக மீதான மக்களின் அதிருப்தி” என்ற காரணியே அதிக விவாதத்திற்கு உள்ளாகிறது.

ஆனால், ஒரு புதிய முகத்தின் அறிமுகம், அவரது சினிமா பிம்பம் மற்றும் நிஜத்தையும் திரையையும் பிரித்தறிய இயலாத மக்களின் உளவியலில் சினிமாவின் தாக்கம் ஆகியவை மிகக் குறைவாகவே கவனம் பெறுகின்றன. இந்தக் காரணிகளைக் கூர்ந்து கவனித்தால், அடுத்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு விஜய் பெரிய மெனக்கெடல் இன்றியே முதலமைச்சராகத் தொடர்வார் என்றே தோன்றுகிறது. ஏனெனில், எம்.ஜி.ஆர் தனது இறுதிக்காலம் வரை பங்கேற்ற மூன்று சட்டமன்ற தேர்தலிலும் (1977, 1980, 1984) திமுகவால் வீழ்த்த முடியவில்லை என்பதே வரலாறு.

நாம் மக்களின் உளவியலை மிக லேசாக எடைபோட்டு விடுகிறோம்; ஆளும் வர்க்கம், எதிர்க்கட்சி மற்றும் அரசியல் விமர்சகர்கள் என அனைவரும் தோற்ற இடம் இதுதான். விஜய்யின் தேர்தல் பரப்புரை உத்தி என்பது, அப்படியே ஒரு சினிமா திரைக்கதையை ஒட்டிய கதையாடலை உருவாக்கியது. திமுக ஒரு “தீய சக்தி”, தான் ஒரு “தூய சக்தி” என நாயகனுக்கும் வில்லனுக்கும் இடையே நடக்கும் மோதலாகத் தேர்தலைச் சித்தரித்து, இறுதியில் வில்லனை வீழ்த்தித் தன்னை அரியணை ஏற்றுவதை “மக்களின் வெற்றியாக”க் காட்டும் உளவியலை அவர் அடித்தளமாகக் கொண்டார்.

இந்தத் திரைக்கதையில் மக்கள் வெறும் பார்வையாளர்களாக இல்லாமல், வாக்களிப்பதன் மூலம் ஒரு பங்கேற்பாளராக மாறி, சமூக மாற்றத்தின் ஒரு அங்கமாகத் தங்களை உணரச் செய்ததே அவரது மாபெரும் பரப்புரைத் தந்திரம். பெரும்பான்மை பெறுவதற்கு அவர் தடுமாறிய சூழலில், “பார், இந்த நாயகனை வரவிடாமல் எப்படி அலைக்கழிக்கிறார்கள்!” என்று அனுதாபத்தை உருவாக்கியதும் அந்தத் திரைக்கதையின் தொடர்ச்சிதான்.

வெற்றி பெற்ற பின் எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களைச் சந்திப்பது என்பது, ஒரு மாஸ் ஹீரோ வில்லனை அடித்துத் துவம்சம் செய்தாலும், இறுதியில் “பகைவனுக்கும் அருள்வாய் நன்னெஞ்சே” எனப் பெருந்தன்மை காட்டும் ‘ஹீரோ பிராண்டிங்கை’ உள்ளடக்கியது. வரும் நாட்களில் தலைமைச் செயலகத்தில் ஆலோசனை நடத்துவது, மக்களிடம் குறைகளைக் கேட்பது போன்ற சாதாரணச் செயல்பாடுகளைச் செய்தாலே அவருக்குப் போதுமானதாக இருக்கும். சமூகம் என்பது தர்க்கரீதியாக இயங்குகிறது என்று நாம் நம்புகின்றோம். ஆனால் யதார்த்தத்தில், சாமானிய மக்களின் உலகம் “மிகைப்படுத்தப்பட்ட நிஜத்தால்” கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதே தவெகவின் வெற்றி காட்டுகிறது.