கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு கை கொடுத்த ஒரு பிரிட்டிஷ் அதிகாரியின் வாழ்க்கை: கிரீடத்தில் ஒரு மச்சம்

1936 ஆம் ஆண்டு கோடையின் பிற்பகுதியில், ‘பஷீர்’ என்ற பெயரைக் கொண்ட ஒருவர், பம்பாயில் உள்ள ஒரு தூசி நிறைந்த பஜாரில் உள்ள ஒரு சிறிய புகைப்படக் கலைஞரின் ஸ்டுடியோவிற்குள் நுழைந்து ‘மிராஜ்கர்’ என்ற ஒருவரைப் பார்க்க வேண்டும் என்றார். இந்த எளிய வேண்டுகோள் ஸ்டுடியோவில் இருந்த மக்களிடையே பீதியை ஏற்படுத்தியது.

ஏனெனில் பஷீரின் உண்மையான பெயர் மைக்கேல் ஜான் காரிட். அவர் இந்திய சிவில் சர்வீஸ் (ICS) அதிகாரியாக இருந்தார், மேலும் அவர் தேடிக்கொண்டிருந்த நபர், எஸ்.எஸ்.மிராஜ்கர், தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகள் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராகவும், இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் புகழ்மிக்கத் தலைவராகவும், மீரட் சதி வழக்கில் குற்றம்சாட்டப்பட்டவர்களில் ஒருவராகவும் இருந்தார்.

ஸ்டுடியோவில் இருந்த வயதான மனிதர்கள் இருவர், ‘பஷீர்’ ஒரு போலீஸ்காரர் என்று நினைத்தார்கள். மிராஜ்கர் அங்கு இல்லை என்று அவர்கள் கெஞ்சினார்கள். ஆனால் ஒரு வழியாக எஸ்.எஸ்.மிராஜ்கர் அவர்களைச் சந்தித்துத் தன்னை ஒரு கூரியர் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். ஆனால் மிராஜ்கர் காரிட்டை நம்ப மறுத்து நிராகரித்தார். இதனை அறிந்த பிரிட்டிஷ் மதகுரு மற்றும் நிறவெறி எதிர்ப்பு ஆர்வலர், தென்னாப்பிரிக்க விடுதலை இயக்கத்தில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்ட ரெவரெண்ட் மைக்கேல் ஸ்காட் மிராஜ்கரிடம் கோபமாகக் கடிந்து கொண்டார். அதன் பின்னர் மிராஜ்கர் காரிட்டுடன் நட்பு கொண்டார்.

பிரிட்டனில் கிடைத்த மார்க்ஸிய நூல்களையும், கிரேட் பிரிட்டன் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலிருந்து இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு வழங்கப்பட்ட ரகசிய ஆவணங்களையும், சிறிய தொகையையும் மிராஜ்கரிடம் காரிட் வழங்கினார். மிராஜ்கர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்; தொடர்புகள் பராமரிக்கப்பட்டன.

அசன்சோலில் தலைமை நீதிபதியாக ஏழை விவசாயிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்து, இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பம்பாய் கிளையால் வெளியிடப்பட்ட ‘சட்டவிரோத’ துண்டுப் பிரசுரங்களுக்கு நிதியளிப்பது மற்றும் சுதந்திரத்திற்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ‘தலைமறைவாக இருப்பவர்களுக்கு’ அடைக்கலம் கொடுப்பது வரை, மைக்கேல் ஜான் காரிட்டின் இந்திய மக்கள் மீதான அன்பும், ஆதரவும் அவரை இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஒரு வலுவான கூட்டாளியாக மாற்றியது.

முந்தைய இந்திய சிவில் சர்வீஸ் (ICS) அதிகாரியான மைக்கேல் ஜான் காரிட், ஒரு பக்கம் பிரிட்டிஷ் காலனிய அரசாங்கத்திற்கும் மறுபுறம் இந்தியச் சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கும் பணிபுரிபவராகவும் ஒரு ‘இரட்டை முகவராக’ இருந்தார். 1906 ஆம் ஆண்டு பிறந்த, ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு புகழ்பெற்ற விரிவுரையாளரின் மகனான காரிட், “ஆக்ஸ்பிரிட்ஜ் நுட்பம், பாரம்பரிய புலமை நிறைந்தவர். அதே நேரத்தில் பொதுவுடைமைக் கொள்கை மீது ஈர்ப்பு கொண்டவர். அது, இந்தியச் சுதந்திர இயக்கத்தில், குறிப்பாக, அதன் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் தலைமையிலான தொழிற்சங்கம் மற்றும் விவசாயிகள் இயக்கங்களின் ஆர்வலராக” அவரை அழைத்துச் சென்றது. அவர் 1987இல் வெளியிடப்பட்ட தனது ‘கிரீடத்தில் ஒரு மச்சம்’ புத்தகத்தில் இது குறித்து ஏராளமான விபரங்கள் உள்ளன.

இரண்டாம் உலகப் போருக்கு முந்தைய தசாப்தத்தில் இந்தியாவில் ஒரு அரசாங்க அதிகாரியாக இருந்த காரிட் தனிப்பட்ட அனுபவத்தின் மூலம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அநீதிகளை நேரடியாகக் கண்டது, தனது சொந்த நாட்டின் காலனிய அரசாங்கத்திலிருந்து தன்னை எவ்வாறு விலக்கி, இந்தியக் கம்யூனிஸ்டுகள் தலைமையிலான வங்காளத்தில் காலனிய எதிர்ப்புக்காக தீவிரமாகப் பணியாற்றத் தூண்டியது என்பது பற்றிய சில சுவாரஸ்யமான விவரங்களைத் தெரிவிக்கிறார்.

மக்களிடம் காதல் கொள்வது:

இங்கிலாந்தில் வளர்ந்ததால், ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு சாதாரணமான பணிக்குப் பிறகு, “இந்தியா மற்றும் பர்மா அல்லது காலனிகளின் நிர்வாகத்தில் சேவைதான் உயர்குடி மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதற்கான சிறந்த வாய்ப்பாக இருந்தது”.

1928 ஆம் ஆண்டில், காரிட் ஐசிஎஸ் முடித்த பின்னர், வங்காளத்திற்கு அனுப்பப்பட்டார், அந்தப் பகுதியின் வெப்பமான மற்றும் ஈரப்பதமான காலநிலை மற்றும் அந்த நேரத்தில் வளர்ந்து வந்த தீவிர அரசியல் நிலை காரணமாக புதிய பிரிட்டிஷ் ஐசிஎஸ் அதிகாரிகளுக்கு இது ஒரு விருப்பமான தேர்வாக இருக்கவில்லை. இருந்தபோதிலும், அந்தப் பகுதியின் மீதும், மக்கள் மீதும் காதல் கொண்டதை காரிட் நினைவு கூர்கிறார். நான் வங்காள மக்களை நேசிக்க ஆரம்பித்தேன். வங்காள மக்கள் சுறுசுறுப்பானவர்கள், புத்திசாலிகள், விரைவாகச் சிரிக்கிறார்கள். ஆனால் எளிதில் கோபப்படுவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்; நட்பில் அரவணைப்பவர்கள் ஆனால், பகைமையில் கசப்பானவர்கள்,” என்று அவர் எழுதுகிறார்.

காரிட் மிட்னாபூரில் உதவி நீதிபதியாக இருந்தபோது நடந்த நிகழ்வுகள் குறித்து அவரது முதல் பதிவு இருக்கிறது. இது வங்காளத்தின் “மிகவும் தொந்தரவான மற்றும் வன்முறையான தேசியவாதிகளின் மாவட்டம்“ என்று கருதப்பட்டது.

பிரிட்டிஷ் காலனிய அரசாங்கத்தால் விதிக்கப்பட்ட கொடுமையை அவர் முதன் முதலில் சந்தித்தது ஒரு மாவட்ட மற்றும் அமர்வு நீதிபதியின் உத்தரவுகள் மூலம்தான். அவர் “பொதுவாக மிகச்சிறிய சட்ட மீறல்களுக்கு “மோசமான கடுமையான” தண்டனைகளின் வடிவத்தில் நீதித்துறை இந்தியர்கள் மீது அவமதிப்பு மற்றும் அவர்களைத் துன்பப்படுத்த வேண்டும் என்ற விருப்பத்தில் மிகவும் விரும்பத்தகாத நடவடிக்கைகளைக் கண்டார்”.

ஒரு வருடக் கால பயிற்சி அதிகாரியாக அவர் அங்கு பணியாற்றிய காலத்தில், இரண்டு மாவட்ட அதிகாரிகள் (மாவட்ட நீதிபதி மற்றும் வருவாய் கலெக்டர் பணியைச் செய்த அரசு ஊழியர்கள்) படுகொலை செய்யப்பட்டனர், அதே நேரத்தில் மூன்றாவது அதிகாரி இரண்டு மாதங்கள் வேலை செய்யாததால் எச்சரிக்கையுடன் ராஜினாமா செய்தார்.

அவரது கூற்றுப்படி, இந்த மூன்று மாவட்ட அதிகாரிகளில் எவரும் பணியில் குறிப்பாக ஈர்க்கக்கூடியவர்களாகவோ அல்லது அவர்களின் அதிகார வரம்பில் வாழும் மக்கள் நலன் மீது எந்த அக்கறையும் கொண்டவர்களாகவோ இல்லை.

மிட்னாபூரில் அவர் பணியாற்றிய பிறகு, அவர் ரங்பூரில் (இன்றைய வங்காளதேசத்தில்) ‘நில தீர்வை பயிற்சிக்காக நியமிக்கப்பட்டார். மேலும் இங்கிருந்துதான் அவர் காலனிய ஆட்சியின் சில கொடூரமான அநீதிகளைக் காணவும் அனுபவிக்கவும் தொடங்குகிறார்.

இது தவிர, விதைப்புக் காலத்தில் வாங்கிய கடன்களுக்கு 60 சதவீதம் வரை வட்டி வசூலிக்கும் நேர்மையற்ற கந்து வட்டிக்காரர்களால் ஏழை வங்காள விவசாயிகள் எவ்வாறு கொடுமையாகச் சுரண்டப்படுகிறார்கள் என்பதையும் அவர் காணத் தொடங்கினார். ரங்பூர் மாவட்டம் வழியாக அவர் பயணித்தபோது, காலனிய அரசாங்கத்திற்கு விவசாயிகளின் நிலங்களையும், செலுத்தப்பட்ட நில வருவாயையும் பதிவு செய்தபோது, உள்ளூர் ஜமீன்தார்களால் இந்த ஏழை விவசாயிகளின் கடின உழைப்பு தொடர்ந்து சுரண்டப்படுவதைக் கண்டார்.

அங்கு பணியாற்றிய பிறகு, பர்த்வான் மாவட்டத்தில் உள்ள அசன்சோல் துணைப்பிரிவின் பொறுப்பை “தலைமை நீதிபதி, தலைமை நிர்வாக அதிகாரி மற்றும் சட்டம் மற்றும் ஒழுங்கைப் பராமரிப்பதில் மேற்பார்வையாளர் மற்றும் வரி வசூலிப்பவர்” எனப் பொறுப்பேற்றார். அசன்சோலில் அவரது பொறுப்புகளில் ஒன்று, மாதத்திற்கு 14 நாட்கள் நீதிமன்றத்தில் அமர்ந்து உள்ளூர்த் தகராறுகளில் தீர்ப்பளிப்பதாகும்.
வங்காள மொழியில் ஒரு வார்த்தைகூடப் புரியவில்லை என்றாலும், ஒடுக்கப்பட்ட மற்றும் சுரண்டப்பட்டவர்களிடம் அவருக்கு அதிகரித்து வரும் அனுதாபம், பெரும்பாலும் அவர்களுக்கு ஆதரவாக உத்தரவுகளைப் பிறப்பிப்பதைக் காண முடிந்தது.

இந்திய சுதந்திர ஆர்வலர்களைக் கண்காணிப்பதும் அவர்களின் நடவடிக்கைகளைக் கட்டுப்படுத்துவதும் துறையின் பணியாக இருந்தது. இருப்பினும், அங்கு அவரது ஏழு மாத காலம் பெரும்பாலும் அடிப்படை ஆவணங்களைச் சுற்றியே இருந்தது. விரைவில் அவர் கிழக்கு வங்காள நகரமான டாங்கைலுக்கு மாற்றப்பட்டார். அங்கு ஒரு ஆங்கிலேயரின் கொலைக்காக ஒரு முழு கிராமமும் இரக்கமின்றித் தாக்கப்பட்டதிலிருந்து அரசியல் கைதிகளுக்கு எதிராக கடுமையான, பெரும்பாலும் நியாயமற்ற தண்டனைகளை உறுதி செய்யும் சிதைந்த சட்ட அமைப்பு வரை காலனிய அரசாங்கத்தின் கடுமையான கொடுமையை அவர் கண்டார்.

1934 ஆம் ஆண்டு மழைக்காலத்தின் போது, காரிட் இறுதியாக ஒரு கம்யூனிஸ்டாக மாறத் தொடங்கினார். அந்த நேரத்தில் இந்தியாவில் கம்யூனிச இலக்கியம் தடை செய்யப்பட்டிருந்தாலும், தனது அதிகாரப்பூர்வப் பதவியைப் பயன்படுத்தி, காரிட் சட்டங்களைத் தவிர்த்து, மார்க்ஸ், ஏங்கெல்ஸ், லெனின் மற்றும் பிற சமகால இடதுசாரி சிந்தனையாளர்களின் புத்தகங்களைத் தனது சகோதரரிடமிருந்து அஞ்சல் மூலம் பெற்று கற்றார்.

வங்காள ஆளுநர் சர் ஜான் ஆண்டர்சன் “ஹிட்லரின் சட்டம் ஒழுங்குக் கொள்கைகளை” புகழ்ந்து கூறியது விஷயங்களை மோசமாக்கியது. இது “முழு அமைப்பின் மோசமான தன்மை மற்றும் நாகரிக ஆட்சியின் நன்மைகள் என்று கூறப்படும் நன்மைகள், ஹிட்லர் நிர்வாகத்தின் மீது வெளிப்படையான மரியாதை கொண்டுள்ளது, ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான இடைவெளி பற்றிய கூர்மையான விழிப்புணர்வை” உருவாக்கியது. இது முன்பு போலவே அரசு சேவையில் தொடர வேண்டும் என்ற அவரது விருப்பத்தைக் குறைத்தது” என்று காரிட் குறிப்பிடுகிறார். இந்தக் காரணத்தால் 1934 கோடையில் அவர் டாங்காயிலை விட்டு வெளியேறினார், அதன் பிறகு இங்கிலாந்தில் நீண்ட விடுப்பில் இருந்தார்.

‘தலைமறைவாக இருப்பவர்களுக்கு’ அடைக்கலம் கொடுத்தல்:

இங்கே, மீரட் சதி வழக்கில் குற்றவாளிகளில் ஒருவரான பென் பிராட்லி நடத்தும் இடதுசாரி பிரச்சார அமைப்பான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு லீக்கை அவர் தொடர்பு கொண்டார். LAI, இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பம்பாய் கிளையை நோக்கிச் செல்லுமாறு காரிட்டுக்கு வழி காட்டியது. மேலும் அவர் 1936 இல் இந்தியா திரும்பியபோது, ஒரு சட்டவிரோத கம்யூனிஸ்டுகளின் செய்தித்தாளை வெளியிடுவதற்கு உதவுவதற்காக அவர் அவர்களுக்காகப் பணத்தை எடுத்து வந்தார். ஏகாதிபத்தியத்தை உறுதியாக எதிர்த்த ஒரே பெரிய அரசியல் இயக்கம் அதுவாக இருந்ததாலும், அவரது சகோதரர் கேப்ரியல் அதில் ஈடுபட்டிருந்ததாலும், கம்யூனிசத்தின் மீதான அவரது ஈர்ப்பு இயல்பானதாக இருக்கலாம்.

இந்தக் கட்டத்தில் காரிட்டுக்கு இருந்த சில ஆங்கில நண்பர்களில், அப்போது கல்கத்தா பல்கலைக்கழகத்தில் கற்பித்துக் கொண்டிருந்த வருகைப் பேராசிரியரான ஹம்ப்ரி ஹவுஸும் ஒருவர். ஹவுஸ் இந்தியாவில் ஆங்கிலேயர்களை வெறுத்தார், அவர் ஒரு இடதுசாரியாக இருந்தார். அவர் மூலம், காரிட் கவிஞர் சுதின் தத்தா உட்பட பல வங்காள இடதுசாரிகள் மற்றும் சுதந்திரப் போராளிகளுடன் அறிமுகமானார்.

இந்தக் கட்டத்தில் காரிட் இன்னும் ஒரு இளைய அதிகாரியாக இருந்தபோதிலும், அவர் காவல்துறை மற்றும் மாவட்ட அதிகாரிகளிடமிருந்து ரகசிய அறிக்கைகளைப் பெற முடிந்தது. மேலும் இந்திய தலைமறைவு கம்யூனிஸ்ட் உறுப்பினர்களுக்குத் தகவல்களை அனுப்பத் தொடங்கினார், பெரும்பாலும் அவர்கள் காவல்துறை அதிகாரிகளைத் தவிர்க்க உதவினார்.

கைது செய்யப்பட்டு விடாமல் தப்பிப்பதற்காகவும், கட்சியின் நடவடிக்கை களில் ஈடுபடவும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு உதவியது. அவர் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பத்திரிகையின் வழக்கமான எழுத்தாளராகவும் ஆனார், வெளிநாட்டுக் கட்டுரைகளை மொழிபெயர்த்தார் மற்றும் சர்வதேச கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம் குறித்த அறிக்கைகளையும் எழுதினார்.

ஒரு வருடம் கழித்து, காரிட் இந்தியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் பி.சி.ஜோஷியுடன் தனது முதல் தொடர்பை ஏற்படுத்தினார். கல்கத்தாவில் அவரது ஏற்பாடுகள் சீர்குலைந்ததால், ஜோஷிக்குத் தங்க இடம் இல்லை. எனவே காரிட் அவரை பார்க் தெருவில் உள்ள கால்ஸ்டான் மேன்ஷன்ஸில் (இப்போது குயின்ஸ் மேன்ஷன்ஸ்) உள்ள தனது பிளாட்டில் தங்க ஏற்பாடு செய்தார், ஜோஷி அவரது தனிப்பட்ட மெய்க்காப்பாளராக மாறு வேடமிட்டு அங்கு தங்கியிருந்தார்!

அடுத்த வாரங்களில், இருவரும் பல முறை சந்தித்தனர், அங்கு கிழக்கு வங்காளத்தின் நிலைமை குறித்து ஜோஷியிடம் காரிட் விளக்கினார், அதேநேரத்தில் ஜோஷி கட்சியின் எதிர்கால திசையை வகுத்தார். தோழர்கள் எஸ்.வி.காட்டே, எஸ்.ஏ.டாங்கே போன்ற தலைவர்களுடனும் இதேபோன்ற தொடர்புகள் கொண்டிருந்தார். தலைமறைவு கம்யூனிஸ்டுகளின் பாதுகாப்பு இல்லங்கள் (Safe House) பலவற்றை தனது பிரிட்டிஷ் சகாக்களில் இடதுசாரிகள் மூலம் ஒருங்கிணைத்தார்.

1940 ஆம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷ் உளவுத்துறை இவரது கல்கத்தா அலுவலக வளாகத்தில் பூமிக்கடியில் புதைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தொடர்பான ரகசிய ஆவணங்கள் அடங்கிய டிரங்க் பெட்டி ஒன்றைக் கைப்பற்றியது குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் ஆரம்பகால வளர்ச்சியைப் படிக்க விரும்பும் எவருக்கும் இந்தச் சந்திப்புகள் குறித்த காரிட்டின் விரிவான குறிப்புகள் ஒரு மதிப்புமிக்கக் காப்பகமாகும்.

1937 கோடையில், கல்கத்தாவில் உள்ள உளவுத்துறைப் பிரிவு அரசாங்கத்தில் ஒரு மாயத்தோற்றம் இருப்பதாக காரிட் மீது சந்தேகிக்கத் தொடங்கியது. இந்த விஷயம் குறித்த அறிக்கைகள் காரிட்டின் எச்சரிக்கைக்கு, அவரது மேசைக்கு வந்தன. அடுத்த ஆண்டு, காரிட் இறுதியாக இந்திய சிவில் சேவையிலிருந்து ராஜினாமா செய்தார்.

ஆண்டுக்கு 400 ஓய்வூதியத்துடனும், ஹிட்லரின் போர் அச்சுறுத்தலுடனும் இங்கிலாந்து திரும்பினார். ஆனால் அவர் அதிலிருந்து தப்பிக்கவில்லை, ஏனென்றால் இப்போதுதான் அரசாங்கம் இறுதியாக அவருக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்க முடிவு செய்தது. 1940 ஆம் ஆண்டில், “அங்கீகரிக்கப்பட்ட சேவைக்குப் பொருந்தாத நடத்தையின் அடிப்படையில்” அவரது ஓய்வூதியம் ரத்து செய்யப்பட்டது.

மேலும் 1948 முதல், அவர் முதலில் ஆக்ஸ்போர்டிலும் பின்னர் சசெக்ஸ் பல்கலைக்கழகத்திலும் தத்துவ விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றினார். 1980 ஆம் ஆண்டு, ஒரு ஆராய்ச்சியாளர் அவரை அணுகியபோதுதான், அரசாங்கம் தன்னைப் பற்றிய ஒரு ரகசியக் கோப்பைப் பராமரித்து வருவதை காரிட் உணர்ந்தார், அது இப்போது பொதுமக்களுக்குக் கிடைக்கிறது.

அதன் உள்ளடக்கங்களைப் பார்த்தபோது, அவர் ஒரு மார்க்சியவாதி என்றும், இந்திய அனுதாபங்களைக் கொண்டவர் என்றும் நீண்ட காலமாகச் சந்தேகிக்கப்படுவதை உணர்ந்தார். அவர் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தப்படாததற்கு ஒரே காரணம், காலனித்துவ அரசாங்கத்திற்கு அது ஏற்படுத்தும் பொது அவமானம் குறித்த பயம்தான் என்று தெரிகிறது.

அப்படியானால், இவை அனைத்தும் மதிப்புக்குரியதாக இருந்ததா? தனது நினைவுக் குறிப்புகளில், காரிட் உறுதியாகக் கூறுகிறார். “ஆம், அது நிச்சயமாக மதிப்புமிக்கதாக இருந்தது. மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப்பட்ட மற்றும் மற்றவர்களை நோக்கிய ஒரு நம்பிக்கை அல்லது குறிக்கோள் தனிப்பட்ட அதிகாரம், புகழ், செல்வம் அல்லது நல்ல நேரத்திற்காக மட்டுமல்ல வாழ்க்கை ஒத்திசைவையும் முக்கியத்துவத்தையும் தருகிறது. மேலும் காலத்தின் மற்றும் வரலாற்றின் அதே சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, நானும் அதே வகையான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்று நினைக்கிறேன்.” மைக்கேல் காரிட் 1990 இல் ஆக்ஸ்போர்டு ஷையரின் ப்ளோலியில் 84 வயதில் இறந்தார்.